लाहुरे
देशभक्ति
विगत २०५२/२०५३ तिर
नारायण गल्ला बाज्युले छनी छनी,
नापी, जोखी,
आँखा देख्ने,
कान सुन्ने,
उच्च कदका
चौडा छाती भएका
प्रशस्त तौल पुगेको
शारीरिक अभ्यासमा पोख्त भएका,
एस एल सी दोश्रो श्रेणीमा उत्तिर्ण गरेका
शरीरको बाहिरी भागमा कुनै दाग नदेखिएका
पोखरा लागी भित्री कुनै रोग नलागेका,
लोर्केहरुलाई
बेलायती सेनामा
सिङ्गपुर प्रहरीमा
लैजाँदै गर्दा
बाँकीलाई भारेतीय सेनामा लैजादा,
मेरो देशमा बस्ने र रहनेहरु
शारीरिक र मानसिक रुपमा अपाङ्ग
मात्रै रहने अवस्थालाई देख्दा
देशभक्ति भाव जाग्यो ।
लाहुरे बन्दिन भन्ने लाग्यो ।

अंग्रेजी साहित्यमा आचार्य उत्तीणर् गरेपछि
शैक्षिक क्षेत्रमै निरंतरता दिन मन लागेपछि
स्वभिमान गुमाई विदेशी गुलाम बन्ने ध्यन लत्याएपछि,
पुनः मनमा देशभक्ति भावना जागेपछि
फेरि मैले नगरे कसले गर्छ ?
अहिले नगरे कहिले गर्छ ?
यहीँ गर्ने चाहनाले
म लाहुरे बन्दिन
म लाहुर जान्न
भन्ने अठोट गरें !

त्यसैले त
अकुशल
असक्षम
असभ्य
नेतृत्वत्वको चंगुलमा
भ्रष्टाचारीको फन्दमा
पर्दा म पनि मर्न र मार्न
तम्सेको थियँ
सायद
मलाई वा उसलाई
कालले रुचाएन
र अझै अल्झिरहेछु
त्रैमासैक, अर्धवार्षिक
वार्षिक तलब खाएर
नपाएर नखाएर बाँचिरहेछु ।

तर आज,
सिन्धुपाल्चोकको शिक्षक
बाराको विद्यालयमा
यस्तैको चेपमा परी
अफैलाई सम्हेल्न नसक्ने गरी
हत्या, आत्माहत्या, देहत्यागको
कुबाटो रोज्न बाध्य भएका छन् ।
अन्य शिक्षकहरु पंक्तिमा उभिएका छन् ।
नकटाहरु लाज पचाइरहेका छन् ।
दैत्यहरु जन्मन पनि दिक्क मानिरहेका छन् ।

पुराण ल्हेगे गुरुङ्ग
सुनवल-३, नदुवा, नवलपरासी